رویکرد تلفیقی آموزش علوم و هنر با محوریت میراث فرهنگی ناملموس ایران

آموزش در قرن بیست ویکم مستلزم بهره گیری از رویکردهای نوین و میان رشته ای است که بتواند هم زمان پاسخگوی نیازهای شناختی، فرهنگی و هویتی یادگیرندگان باشد. یکی از این رویکردها، آموزش تلفیقی علوم و هنر است که با تاکید بر یادگیری معنادار، خلاقیت و پیوند دانش نظری با تجربه زیسته، جایگاه ویژه ای در نظام های آموزشی نوین یافته است. در این میان، میراث فرهنگی ناملموس ایران به عنوان مجموعه ای غنی از آداب، رسوم، مهارت ها، دانش های بومی، آیین ها و هنرهای سنتی، ظرفیت های گسترده ای برای غنابخشی به آموزش رسمی فراهم می آورد.هدف پژوهش حاضر، تبیین اهمیت و کارکرد رویکرد تلفیقی آموزش علوم و هنر با محوریت میراث فرهنگی ناملموس ایران و بررسی نقش آن در ارتقای یادگیری مفهومی، هویت فرهنگی و خلاقیت دانش آموزان است. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسنادی و تحلیل محتوای کیفی انجام شده است. داده ها از طریق بررسی منابع معتبر داخلی و خارجی در حوزه آموزش میان رشته ای، آموزش هنر، آموزش علوم و اسناد مرتبط با میراث فرهنگی ناملموس گردآوری و تحلیل شده اند.یافته های پژوهش نشان می دهد که تلفیق آموزش علوم و هنر، زمانی که بر عناصر میراث فرهنگی ناملموس استوار شود، می تواند زمینه ساز یادگیری عمیق تر مفاهیم علمی، افزایش انگیزش تحصیلی، تقویت تفکر خلاق و پرورش هویت فرهنگی دانش آموزان گردد. همچنین این رویکرد امکان پیوند میان دانش علمی مدرن و دانش بومی را فراهم کرده و به حفظ و انتقال میراث فرهنگی در نسل های آینده کمک می کند. بر اساس نتایج، پیشنهاد می شود برنامه ریزان دسی و معلمان با طراحی فعالیت های آموزشی تلفیقی، از ظرفیت های میراث فرهنگی ناملموس ایران در آموزش علوم و هنر بهره برداری هدفمند نمایند. یافته های پژوهش نشان می دهد که تلفیق آموزش علوم و هنر، زمانی که بر عناصر میراث فرهنگی ناملموس استوار شود، می تواند زمینه ساز یادگیری عمیق تر مفاهیم علمی، افزایش انگیزش تحصیلی، تقویت تفکر خلاق و پرورش هویت فرهنگی دانش آموزان گردد.

کلیدواژه ها:

آموزش تلفیقی ، آموزش علوم ، آموزش هنر ، میراث فرهنگی ناملموس ، هویت فرهنگ