تحول اموزش مدارس و نهادهای علمی ایران با ورود هوش مصنوعی

تحولات شتابان فناوری های نوین، به ویژه هوش مصنوعی، در دهه های اخیر ساختارها و کارکردهای نظام های آموزشی را به طور بنیادین دگرگون کرده است. ورود هوش مصنوعی به مدارس و نهادهای علمی ایران، نه تنها به عنوان یک ابزار فناورانه، بلکه به مثابه یک پارادایم نوین آموزشی، زمینه ساز بازتعریف مفاهیمی چون آموزش، یادگیری، ارزشیابی، نقش معلم و جایگاه دانش آموز شده است. این فناوری با فراهم سازی امکان یادگیری شخصی سازی شده، تحلیل داده های آموزشی، آموزش تطبیقی و پشتیبانی هوشمند از فرایند تدریس، ظرفیت های تازه ای را برای ارتقای کیفیت آموزش و افزایش عدالت آموزشی فراهم می کند. با این حال، بهره گیری از هوش مصنوعی در بستر آموزش رسمی ایران، با چالش های متعددی از جمله نابرابری دسترسی، ضعف زیرساخت های فناورانه، کمبود سواد دیجیتال معلمان، ملاحظات اخلاقی، و نگرانی های مربوط به هویت انسانی آموزش مواجه است. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی و توصیفی، به بررسی ابعاد مختلف تحول آموزش مدارس و نهادهای علمی ایران در پرتو ورود هوش مصنوعی می پردازد و تلاش می کند ضمن تبیین فرصت ها و تهدیدهای این تحول، الزامات نهادی، فرهنگی و آموزشی آن را واکاوی کند. نتایج تحلیل نشان می دهد که موفقیت در بهره برداری از هوش مصنوعی در نظام آموزشی ایران، مستلزم سیاست گذاری آگاهانه، توانمندسازی معلمان، بازنگری برنامه های درسی، و توجه هم زمان به ملاحظات اخلاقی و اجتماعی است. در نهایت، مقاله تاکید می کند که هوش مصنوعی، در صورتی می تواند به تحول مثبت آموزش منجر شود که در خدمت اهداف تربیتی و انسانی آموزش قرار گیرد، نه صرفا به عنوان جایگزین تعاملات انسانی.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، تحول آموزشی ، مدارس ایران ، نهادهای علمی ، فناوری آموزشی