مقایسه روش تدریس سنتی در برابر روش تدریس مبتنی بر مدل سازی (Modeling Instruction) در درس شیمی

آموزش شیمی به عنوان یکی از دروس بنیادی علوم تجربی، همواره با چالش هایی مانند انتزاعی بودن مفاهیم، دشواری درک پدیده های میکروسکوپی و ضعف در پیوند نظریه و عمل همراه بوده است. روش های تدریس سنتی که عمدتا بر انتقال یک سویه مفاهیم، حفظ مطالب و حل تمرین های تکراری تاکید دارند، در بسیاری از موارد نتوانسته اند درک عمیق مفاهیم شیمیایی را در دانش آموزان ایجاد کنند. در مقابل، رویکردهای نوین آموزشی از جمله روش تدریس مبتنی بر مدل سازی، با تاکید بر یادگیری فعال، مشارکت فراگیران و ساخت دانش، تلاش می کنند این چالش ها را کاهش دهند.پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی روش تدریس سنتی و روش تدریس مبتنی بر مدل سازی در درس شیمی انجام شده است. در روش مدل سازی، دانش آموزان به طور فعال در فرآیند یادگیری درگیر می شوند و با طراحی، اصلاح و به کارگیری مدل ها، مفاهیم شیمیایی را درک می کنند. این رویکرد به آن ها کمک می کند تا ارتباط میان مشاهدات تجربی، مفاهیم نظری و نمایش های نمادین را بهتر درک نمایند.نتایج کلی پژوهش نشان می دهد که روش تدریس مبتنی بر مدل سازی نسبت به روش سنتی، تاثیر معنادارتری بر درک مفهومی، توانایی حل مسئله و ماندگاری یادگیری دانش آموزان دارد. دانش آموزانی که با روش مدل سازی آموزش دیده اند، در تحلیل پدیده های شیمیایی، تبیین روابط علت و معلولی و انتقال آموخته ها به موقعیت های جدید عملکرد بهتری نشان داده اند. همچنین این روش موجب افزایش انگیزه، علاقه مندی و مشارکت فعال دانش آموزان در کلاس درس شیمی شده است.

کلیدواژه ها:

مدل سازی ، مشارکت ، دانش اموزان ، کلاس.