ایجاد تعادل بین زندگی شخصی و مسئولیت های حرفه ای دانش آموزان

تعادل میان زندگی شخصی و مسئولیت های حرفه ای دانش آموزان از مهم ترین چالش های دوره تحصیل در قرن بیست ویکم محسوب می شود. در شرایطی که فشارهای آموزشی، انتظارات خانواده و الزامات اجتماعی به طور هم زمان بر فرد اثرگذارند، توانایی ایجاد هماهنگی میان حوزه های مختلف زندگی، نقشی اساسی در رشد تحصیلی و سلامت روانی دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی راهبردهای دستیابی به این تعادل و اثرات آن بر عملکرد تحصیلی و رفاه روانی دانش آموزان انجام شده است. با تمرکز بر دیدگاه های روان شناسی مثبت، نظریه تعادل کار و زندگی و الگوهای یادگیری خودتنظیمی، تلاش شده چگونگی مدیریت زمان، کنترل استرس و تنظیم اهداف شخصی مورد تحلیل قرار گیرد. نتایج نظری نشان می دهد که تعادل پایدار حاصل تعامل میان خودآگاهی، برنامه ریزی واقع بینانه و حمایت اجتماعی موثر است. دانش آموزانی که میان فعالیت های درسی، روابط خانوادگی و سرگرمی های شخصی هماهنگی برقرار می کنند، از سطح بالاتری از رضایت تحصیلی، تاب آوری و احساس خودکارآمدی برخوردارند. علاوه بر این، محیط آموزشی حمایتگر و ارتباط متقابل معلم–دانش آموز می تواند زمینه ساز ایجاد چنین تعادلی باشد. بنابراین آموزش مهارت های زندگی، مدیریت زمان و مقابله با استرس در برنامه های درسی مدارس، ضرورتی اجتناب ناپذیر است. این پژوهش با هدف ارتقای کیفیت زندگی تحصیلی و کاهش اضطراب های ناشی از ناهماهنگی میان نقش های فردی و آموزشی، مدلی مفهومی برای تقویت سلامت روان و موفقیت پایدار تحصیلی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

تعادل زندگی شخصی ، مسئولیت های حرفه ای ، دانش آموزان ، مدیریت زمان ، سلامت روان