ارزیابی شاخص های رقابت پذیری گردشگری در کلان شهر های ایران

این پژوهش به منظور ارائه چارچوبی جامع برای ارزیابی شاخصهای رقابت پذیری گردشگری در کلان شهرهای ایران انجام شده است. هدف اصلی شناسایی مجموعه ای از متغیرهای اقتصادی، زیرساختی، نیروی کار، محیط زیست، نوآوری و چارچوب قانونی است که توانمندی هر شهر را در جذب گردشگر داخلی و بین المللی تعیین می کند. برای جمع آوری داده ها از منابع آماری رسمی (مرکز آمار ایران، وزارت فرهنگ و ارشاد، بانک جهانی) و پایگاه های بین المللی (UNWTO، World Economic Forum) استفاده شد؛ علاوه بر این، اطلاعات دیجیتال شهری از شبکه های اجتماعی رسمی شهرها استخراج گردید. وزن دهی اولیه به وسیله روش تصمیم گیری چندمعیاره تحلیل سلسله مراتبی (AHP) توسط کارشناس های حوزه های مرتبط انجام شد و پس از بررسی سازگاری (CR ≤ ۰.۱۰) وزن ها در مدل ترکیبی تحلیل عاملی تاییدیه (CFA) برای اعتبارسنجی ساختاری آزمون شد. در نهایت، با استفاده از روش نئوریت (TOPSIS) و داده های استانداردشده، رتبه بندی نهایی کلان شهرها به دست آمد. نتایج نشان می دهد که شهرهای تهران، اصفهان و مشهد در مجموع بالاترین امتیاز را کسب کرده اند؛ در حالی که شاخص های حضور دیجیتال و پایداری محیط زیست به عنوان عوامل حساس در تغییر رتبه بندی شناسایی شدند.

کلیدواژه ها:

رقابت پذیری گردشگری ، کلان شهر ، تحلیل چندمعیاره ، AHP ، TOPSIS ، پایداری.