نقش ارتباط معلم و دانش آموز در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی

ارتباط موثر میان معلم و دانش آموز یکی از ارکان اصلی فرآیند یاددهی-یادگیری، به ویژه در دوره ابتدایی است. این پژوهش با هدف بررسی نقش حیاتی این ارتباط در تقویت پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ابتدایی انجام شده است. دوره ابتدایی، مرحله ای بنیادین برای شکل گیری هویت، نگرش به یادگیری و مهارت های اجتماعی است و کیفیت تعاملات معلم و دانش آموز در این دوره تاثیرات عمیقی بر مسیر آتی تحصیلی و شخصیتی دانش آموزان می گذارد. این مقاله با مروری بر مبانی نظری و ادبیات پژوهشی مرتبط، به تحلیل ابعاد مختلف ارتباط، شامل ارتباط کلامی و غیرکلامی، نقش جو عاطفی کلاس، و تاثیر مستقیم آن بر عواملی چون انگیزش درونی، اعتمادبه نفس، مشارکت کلاسی و در نهایت، پیشرفت تحصیلی می پردازد. همچنین، موانع رایج ارتباط موثر شناسایی شده و راهکارهایی عملی برای تقویت این پیوند ارائه می گردد. یافته های پژوهش حاکی از آن است که ایجاد یک رابطه مبتنی بر احترام متقابل، درک عاطفی و حمایت اجتماعی، نه تنها منجر به بهبود نتایج آکادمیک می شود، بلکه سلامت روان و نگرش مثبت دانش آموزان نسبت به مدرسه را نیز تضمین می کند. در پایان، پیشنهاداتی برای معلمان، مدیران مدارس و پژوهشگران آینده ارائه می گردد تا با تمرکز بر بهبود مهارت های ارتباطی، محیطی غنی تر برای رشد همه دانش آموزان فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

ارتباط ، معلم ، دانش آموز ، پیشرفت تحصیلی ، دوره ابتدایی