نقش تدریس فعال در یادگیری عمیق و کیفیت روان شناختی دانش آموزان

تدریس فعال به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، نقشی تعیین کننده در ارتقای یادگیری عمیق و بهبود کیفیت روان شناختی دانش آموزان ایفا می کند. هدف این مقاله تبیین جایگاه تدریس فعال در فرآیند یاددهی یادگیری و بررسی سازوکارهای اثرگذاری آن بر رشد شناختی، هیجانی و انگیزشی دانش آموزان است. روش تحقیق به صورت تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی نظام مند مقالات معتبر علمی در حوزه آموزش و روان شناسی تربیتی انجام شده است. در این چارچوب، ابعاد مختلف تدریس فعال، مولفه های یادگیری عمیق و شاخص های کیفیت روان شناختی مورد تحلیل قرار گرفته و پیوند میان این متغیرها از منظر نظری و کاربردی بررسی شده است. یافته های مقاله نشان می دهد که به کارگیری راهبردهای تدریس فعال موجب افزایش مشارکت شناختی فراگیران، تقویت مهارت های تفکر سطح بالا، ارتقای خودنظم دهی یادگیری و بهبود احساس شایستگی تحصیلی می شود. همچنین نتایج بیانگر آن است که این رویکرد آموزشی می تواند به کاهش اضطراب تحصیلی، افزایش انگیزش درونی و ارتقای احساس تعلق به محیط مدرسه منجر شود. بر اساس این نتایج، تدریس فعال به عنوان یکی از ابزارهای موثر در بهبود کیفیت آموزش و سلامت روان شناختی دانش آموزان، جایگاهی راهبردی در برنامه ریزی آموزشی مدارس دارد.

کلیدواژه ها:

تدریس فعال ، یادگیری عمیق ، کیفیت روان شناختی ، مشارکت یادگیرنده ، انگیزش تحصیلی