بررسی رابطه بین سبک های یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در مدارس

این مقاله به بررسی رابطه بین سبک های یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان می پردازد و با تمرکز بر نقش تفاوت های فردی در فرآیند یادگیری، به تبیین جایگاه سبک های یادگیری در بهبود کیفیت آموزش مدرسه ای توجه دارد. هدف اصلی پژوهش، تحلیل سازوکارهای اثرگذاری سبک های یادگیری بر عملکرد تحصیلی و شناسایی ظرفیت های آموزشی برای ارتقای بهره وری یادگیری دانش آموزان است. روش تحقیق به صورت تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی نظام مند مقالات معتبر علمی انجام شده است. داده ها از طریق تحلیل منابع نظری و پژوهش های پیشین گردآوری و با رویکرد مقایسه ای و مفهومی تفسیر شده اند. یافته ها نشان می دهد هماهنگی میان روش های تدریس و سبک های یادگیری دانش آموزان نقش تعیین کننده ای در افزایش انگیزش تحصیلی، بهبود درک مفهومی، ارتقای مهارت های شناختی و تقویت ماندگاری یادگیری دارد. همچنین نتایج بیانگر آن است که بی توجهی به تنوع سبک های یادگیری می تواند به کاهش مشارکت آموزشی و افت عملکرد تحصیلی منجر شود. بر اساس تحلیل ها، بهره گیری از رویکردهای تدریس انعطاف پذیر، طراحی فعالیت های یادگیری متنوع و تقویت شایستگی های حرفه ای معلمان از مهم ترین راهبردهای عملی برای بهبود پیشرفت تحصیلی دانش آموزان به شمار می آید.

کلیدواژه ها:

سبک های یادگیری ، پیشرفت تحصیلی ، تفاوت های فردی ، کیفیت آموزش ، انگیزش تحصیلی