نقش فراشناخت در بهبود یادگیری عمیق دانش آموزان: یک فراتحلیل نظام مند

فراشناخت به عنوان یکی از مولفه های بنیادین یادگیری خودتنظیم شونده، نقش تعیین کننده ای در ارتقای کیفیت یادگیری عمیق دانش آموزان ایفا می کند. هدف این مقاله تبیین جایگاه فراشناخت در بهبود فرایندهای شناختی و بررسی الگوهای اثرگذاری آن بر یادگیری عمیق بر پایه رویکرد فراتحلیل نظام مند است. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی- توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است؛ بدین معنا که با گردآوری، غربالگری و تحلیل نظام مند پژوهش های تجربی مرتبط، الگوهای مشترک، اندازه اثر کلی و عوامل تعدیل کننده رابطه فراشناخت و یادگیری عمیق استخراج و تفسیر شده اند. یافته های مقاله نشان می دهد راهبردهای فراشناختی نظیر برنامه ریزی شناختی، پایش یادگیری و خودارزیابی، تاثیر معناداری بر افزایش درک مفهومی، پایداری یادگیری، انتقال دانش و تقویت تفکر انتقادی دارند. همچنین نتایج حاکی از آن است که مداخلات آموزشی مبتنی بر آموزش فراشناخت می توانند انگیزش تحصیلی، خودکارآمدی یادگیرندگان و مشارکت فعال آنان در فرایند یادگیری را بهبود بخشند. بر اساس نتایج به دست آمده، توسعه برنامه های درسی مبتنی بر فراشناخت و توانمندسازی حرفه ای معلمان به عنوان راهبردهای کلیدی برای ارتقای یادگیری عمیق در محیط های آموزشی پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

فراشناخت ، یادگیری عمیق ، خودتنظیمی یادگیری ، راهبردهای شناختی ، آموزش مدرسه محور