تاثیر مدیریت زمان معلمان بر بهره وری آموزشی و کاهش فرسودگی شغلی

این مقاله به بررسی تاثیر مدیریت زمان معلمان بر بهره وری آموزشی و کاهش فرسودگی شغلی می پردازد و می کوشد پیوند میان سامان دهی فعالیت های حرفه ای، کیفیت تدریس و سلامت شغلی معلمان را تبیین کند. هدف اصلی پژوهش تحلیل نقش مهارت های مدیریت زمان در بهبود کارآمدی آموزشی، افزایش اثربخشی فرآیند یاددهی یادگیری و کاهش فشارهای روانی ناشی از تراکم وظایف شغلی است. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی مقالات معتبر علمی انجام شده است. داده ها از طریق تحلیل محتوای منابع علمی، اسناد آموزشی و پژوهش های تجربی مرتبط گردآوری و در چارچوب مفهومی منسجم طبقه بندی و تفسیر شده اند. یافته ها نشان می دهد معلمانی که از راهبردهای هدف گذاری، اولویت بندی فعالیت ها، برنامه ریزی زمانی و کنترل وقفه های کاری بهره می گیرند، سطح بالاتری از بهره وری آموزشی را تجربه می کنند و در عین حال نشانه های فرسودگی شغلی در آنان کاهش می یابد. نتایج همچنین حاکی از آن است که مدیریت زمان اثربخش می تواند تعادل میان وظایف آموزشی، مسئولیت های اداری و نیازهای فردی معلمان را تقویت کرده و به ارتقای کیفیت محیط مدرسه کمک کند. بر این اساس، تقویت مهارت های مدیریت زمان به عنوان راهبردی کلیدی در برنامه های توانمندسازی معلمان و سیاست گذاری آموزشی پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

مدیریت زمان ، بهره وری آموزشی ، فرسودگی شغلی ، سلامت شغلی معلمان ، کیفیت تدریس