بررسی رابطه سبک های فرزندپروری با خودتنظیمی تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه سبک های فرزندپروری با خودتنظیمی تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. خودتنظیمی تحصیلی به عنوان یکی از مولفه های بنیادین موفقیت آموزشی، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری یادگیری پایدار، مسئولیت پذیری تحصیلی و ارتقای عملکرد شناختی دانش آموزان دارد و از سوی دیگر، شیوه های تربیتی والدین می توانند زمینه ساز تقویت یا تضعیف این توانمندی باشند. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی مقالات معتبر داخلی و خارجی انجام شده است. داده ها از طریق تحلیل نظام مند منابع علمی مرتبط با سبک های فرزندپروری و ابعاد خودتنظیمی تحصیلی گردآوری و تفسیر شده اند. نتایج پژوهش نشان می دهد سبک های فرزندپروری حمایتی و مبتنی بر تعامل مثبت، بیشترین تاثیر را بر تقویت مهارت های برنامه ریزی، پایش یادگیری و خودکنترلی تحصیلی در دانش آموزان ابتدایی دارند، درحالی که سبک های سخت گیرانه یا سهل گیرانه افراطی با کاهش انگیزش درونی و ضعف در مدیریت یادگیری همراه هستند. یافته ها همچنین بر نقش کلیدی خانواده در ایجاد محیط یادگیری امن و انگیزشی تاکید دارد و ضرورت هم سویی برنامه های مدرسه با الگوهای تربیتی خانواده را برجسته می کند. این نتایج می تواند مبنایی برای طراحی برنامه های آموزشی والدین و مداخلات مدرسه محور در راستای ارتقای خودتنظیمی تحصیلی دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

سبک های فرزندپروری ، خودتنظیمی تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، یادگیری خودراهبر ، خانواده و آموزش