مدیریت خستگی و فرسودگی شغلی معلمان در سال های پساکرونا

چکیدهبا فروکش کردن امواج سهمگین همه گیری کووید-۱۹، نظام های آموزشی در سراسر جهان با بحرانی خاموش اما عمیق مواجه شده اند: فرسودگی شغلی معلمان در دوران پساکرونا. این مقاله با واکاوی پدیدارشناسانه و مدیریتی، وضعیت روانی و حرفه ای معلمان را در گذار از آموزش های اضطراری مجازی به بازگشایی کامل مدارس بررسی می کند. استدلال اصلی پژوهش حاضر این است که فرسودگی فعلی، تفاوت ماهوی با خستگی های معمول شغلی دارد و ترکیبی پیچیده از «استرس تکنولوژیک»، «فشار جبران افت تحصیلی»، «فرسایش عاطفی ناشی از ترومای جمعی» و «ابهام در نقش» است. در این نوشتار، ضمن تحلیل ریشه های این سندرم در بستر بوم شناختی مدارس ایران، راهکارهایی چندبعدی در سطوح فردی، سازمانی و سیاست گذاری ارائه می شود. هدف نهایی، ترسیم نقشه راهی برای مدیران و سیاست گذاران است تا با اتخاذ رویکردهای حمایتی و بازآفرینی فرهنگ سازمانی، از خروج سرمایه های انسانی جلوگیری کرده و تاب آوری نظام آموزشی را در برابر بحران های آتی ارتقا دهند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی:فرسودگی شغلی ، معلمان ، دوران پساکرونا ، تاب آوری سازمانی ، استرس تکنولوژیک ، مدیریت منابع انسانی ، سلامت روان در مدرسه ، افت تحصیلی.