توسعه مهارت های فراشناختی دانش آموزان با استفاده از تکنیک های بازاندیشی منظم

چکیدهدر چشم انداز آموزشی قرن بیست و یکم، تمرکز از انتقال صرف دانش به پرورش یادگیرندگان مادام العمر و خودتنظیم تغییر یافته است. در کانون این تحول، مفهوم «فراشناخت» یا «اندیشیدن درباره اندیشیدن» قرار دارد. پژوهش های متعدد نشان می دهد که دانش آموزان موفق کسانی نیستند که لزوما هوش بهری (IQ) بالاتری دارند، بلکه کسانی هستند که بر فرآیندهای ذهنی خود نظارت و کنترل دارند. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی و کاربردی، به بررسی نقش «بازاندیشی منظم» (Structured Reflection) به عنوان موتور محرکه توسعه مهارت های فراشناختی می پردازد. این پژوهش استدلال می کند که بازاندیشی نباید یک فعالیت حاشیه ای یا تفننی تلقی شود، بلکه باید به عنوان یک عنصر اصلی در برنامه درسی ادغام گردد. با واکاوی مبانی عصب شناختی یادگیری و مدل های نظری همچون چرخه بازاندیشی گیبز و مدل شان، راهکارهای عملیاتی برای پیاده سازی تکنیک هایی نظیر ژورنال های یادگیری، پروتکل های بلندفکر کردن و لفاف های آزمون ارائه می شود. همچنین نقش حیاتی معلم در داربست بندی (Scaffolding) این مهارت ها و چالش های سنجش فراشناخت مورد بحث قرار می گیرد. نتایج نشان می دهد که نهادینه سازی فرهنگ بازاندیشی در مدارس، منجر به افزایش تاب آوری تحصیلی، بهبود انتقال یادگیری به موقعیت های جدید و شکل گیری هویت یادگیرنده مستقل می شود.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: فراشناخت ، بازاندیشی منظم ، یادگیری خودتنظیم ، چرخه گیبز ، راهبردهای یادگیری ، ژورنال نویسی آموزشی ، ارزشیابی فرآیندی.