سندروم ایمپاستر در معلمان: چرا با وجود موفقیت، حس می کنم معلم خوبی نیستم؟

سندروم ایمپاستر یا «نشانگان وانمودگرایی» پدیده ای روان شناختی است که در آن افراد با وجود شواهد عینی از موفقیت و شایستگی، درونی سازی دستاوردهای خود را دشوار می یابند و با ترسی دائمی از «لو رفتن» و متهم شدن به فریبکاری دست وپنج نرم می کنند. این پدیده در حرفه معلمی، به دلیل ماهیت کیفی، غیرقابل اندازه گیری دقیق و فشار بالای مسئولیت اجتماعی، شیوع نگران کننده ای دارد. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی و آسیب شناسانه، به بررسی ریشه ها، علائم و راهکارهای مقابله با سندروم ایمپاستر در میان فرهنگیان می پردازد. با واکاوی نقش کمال گرایی، مقایسه های اجتماعی در عصر دیجیتال، و فرهنگ سازمانی مدارس، این پژوهش نشان می دهد که چگونه این سندروم می تواند منجر به فرسودگی شغلی و کاهش کیفیت تدریس شود. در نهایت، با ارائه راهکارهای شناختی-رفتاری و پیشنهادهایی برای تغییر فرهنگ مدارس، مسیری به سوی بازسازی اعتمادبه نفس حرفه ای و پذیرش «خوب بودن کافی» ترسیم می گردد. یافته ها حاکی از آن است که پذیرش آسیب پذیری و عبور از افسانه «معلم ابرقهرمان»، کلید رهایی از این دام روانی است.کلمات کلیدی

کلیدواژه ها:

سندروم ایمپاستر ، خودکارآمدی معلم ، فرسودگی شغلی ، روانشناسی تربیتی ، کمال گرایی ، هویت حرفه ای ، سلامت روان معلمان.