تحول آموزش و پرورش با رویکرد تدریس هوشمند و نقش معلم در محیط های دیجیتال

در سپیده دم عصر اطلاعات و ظهور انقلاب صنعتی چهارم، نظام های آموزشی با چالش های بنیادینی برای گذار از مدل های سنتی کارخانه ای به اکوسیستم های یادگیری هوشمند مواجه شده اند. مقاله حاضر با هدف واکاوی عمیق مفهوم «تدریس هوشمند» و بازتعریف جایگاه معلم در این زیست بوم نوین، به بررسی ابعاد پداگوژیک، فناورانه و اخلاقی این تحول می پردازد. این پژوهش استدلال می کند که دیجیتالی شدن آموزش صرفا به معنای ورود سخت افزار به کلاس درس نیست، بلکه مستلزم تغییر پارادایم از «آموزش محوری» به «یادگیری محوری» و تبدیل معلم از «انتقال دهنده دانش» به «مهندس یادگیری» و «راهبر تربیتی» است. در این راستا، هشت محور کلیدی شامل مبانی نظری گذار به آموزش هوشمند، معماری کلاس های دیجیتال، بازتعریف نقش معلم بر اساس مدل TPACK، راهبردهای تدریس فعال در فضای مجازی، نقش کلان داده ها و هوش مصنوعی در شخصی سازی یادگیری، چالش های عدالت دیجیتال و اخلاق سایبری، توسعه حرفه ای معلمان و چشم اندازهای آینده نظیر متاورس مورد بحث قرار می گیرند. نتیجه گیری ضمنی مباحث نشان می دهد که فناوری با وجود تمام پتانسیل هایش، هرگز جایگزین معلم نخواهد شد، بلکه نقش او را به سطوح بالاتری از تعامل انسانی و هدایت شناختی ارتقا می دهد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: تدریس هوشمند ، تحول دیجیتال ، نقش معلم ، یادگیری شخصی سازی شده ، سواد دیجیتال ، هوش مصنوعی در آموزش ، عدالت آموزشی.