پایداری و آموزش محیط زیست در برنامه های درسی جدید: گذار از سواد اکولوژیک به کنشگری سبز

چکیدهدر عصر آنتروپوسن (عصر انسان)، که فعالیت های بشری به نیروی غالب در تغییرات زمین شناختی و اکولوژیکی تبدیل شده است، نظام های آموزشی با فوریتی بی سابقه برای بازنگری در رسالت خود مواجه هستند. این مقاله به بررسی چگونگی ادغام مفاهیم پایداری و آموزش محیط زیست در برنامه های درسی نوین می پردازد. استدلال اصلی این نوشتار آن است که آموزش محیط زیست دیگر نمی تواند به عنوان یک فعالیت فوق برنامه یا یک فصل حاشیه ای در کتب علوم تجربی باقی بماند؛ بلکه باید به «روح حاکم» بر تمام برنامه درسی تبدیل شود. این مقاله در هشت بخش اصلی، مبانی نظری گذار از آموزش طبیعت محور به آموزش برای توسعه پایدار (ESD)، استراتژی های تلفیق میان رشته ای، نقش پداگوژی های مکان محور، اهمیت برنامه درسی پنهان و معماری سبز مدارس، چالش های روان شناختی نظیر اضطراب اکولوژیک، و نقش حیاتی تربیت معلم را واکاوی می کند. هدف نهایی، تبیین چارچوبی است که در آن دانش آموزان نه تنها به سواد اکولوژیک دست یابند، بلکه به «شهروندان اکولوژیک» و کنشگران آگاه برای حفظ زیست بوم تبدیل شوند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: آموزش برای توسعه پایدار (ESD) ، سواد اکولوژیک ، برنامه درسی سبز ، تفکر سیستمی ، پداگوژی مکان محور ، مدارس سبز ، شهروندی اکولوژیک.