تاثیر بازخورد توصیفی مبتنی برنقاط قوت برانگیزش درونی و خودپنداره تحصیلی دانش آموزان

هدف:این پژوهش با هدف بررسی تاثیر ارائه بازخورد توصیفی مبتنی بر نقاط قوت (در مقابل بازخورد متداول مبتنی بر اشتباهات) بر افزایش انگیزش درونی و بهبود خودپنداره تحصیلی دانش آموزان انجام شد. روش:پژوهش حاضر از نوع پژوهش اقدام پژوهی بود که در یک کلاس درس واقعی اجرا گردید. جامعه مورد مطالعه، دانش آموزان پایه ... (مثلا هشتم) در درس ... (مثلا علوم تجربی) بودند. ابتدا با استفاده از مقیاس انگیزش تحصیلی هارتر و پرسشنامه خودپنداره تحصیلی یس یسن چن، وضعیت پیشین دانش آموزان سنجیده شد (پیش آزمون). سپس به مدت ۸ هفته، معلم (پژوهشگر) در ارزیابی های کتبی و شفاهی خود، بر تشریح پیشرفت ها، تشخیص راهبردهای صحیح و اشاره به قابلیت های رشد دانش آموز تاکید کرد. در پایان دوره، پس آزمون انجام و داده ها با استفاده از آزمون t وابسته تحلیل شد. یافته ها:نتایج نشان داد نمرات انگیزش درونی و خودپنداره تحصیلی دانش آموزان در پس آزمون نسبت به پیش آزمون افزایش معناداری یافته است. همچنین، مشاهدات معلم حاکی از افزایش مشارکت کلاسی و کاهش رفتارهای اجتناب از چالش بود. نتیجه گیری:تغییر در رویکرد بازخورددهی معلمان و تمرکز بر نقاط قوت و پیشرفت دانش آموزان، می تواند به عنوان یک راهبرد ساده اما موثر، به بهبود نگرش آنان نسبت به یادگیری و تصورشان از توانایی های خود منجر شود.

کلیدواژه ها:

بازخورد توصیفی ، نقاط قوت ، انگیزش درونی ، خودپنداره تحصیلی ، اقدام پژوهی.