هوش مصنوعی؛ دستیار نامرئی دانش آموزان درون گرا و دارای نیازهای ویژه

در نظام های آموزشی سنتی، الگوی غالب تدریس و ارزشیابی اغلب بر مبنای برون گرایی، مشارکت کلامی فعال در جمع و سرعت عمل بالا طراحی شده است. این ساختار، ناخواسته گروه بزرگی از یادگیرندگان، از جمله دانش آموزان درون گرا و آن هایی که دارای نیازهای ویژه یادگیری (مانند اوتیسم، اختلال کم توجهی-بیش فعالی، یا ناتوانی های یادگیری خاص) هستند را در حاشیه قرار می دهد. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی و کاربردی، به بررسی نقش تحول آفرین هوش مصنوعی (AI) به عنوان یک «دستیار نامرئی» برای این گروه از دانش آموزان می پردازد. این پژوهش نشان می دهد که ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی نه تنها به عنوان یک مکمل آموزشی، بلکه به عنوان یک پل ارتباطی امن عمل می کنند که موانع اجتماعی و شناختی را کاهش می دهند. از طریق شخصی سازی محتوا، فراهم کردن محیط های تعاملی بدون قضاوت، و ارائه بازخوردهای فوری و تطبیقی، هوش مصنوعی می تواند اضطراب ناشی از تعاملات کلامی را در درون گرایان کاهش داده و برای دانش آموزان با نیازهای ویژه، ساختار و تکرار لازم برای یادگیری عمیق را فراهم آورد. این مقاله در ۸ بخش مجزا به تحلیل ابعاد مختلف این موضوع، از مبانی روانشناختی تا ابزارهای عملیاتی و چالش های اخلاقی پرداخته و راهکارهایی را برای معلمان جهت ادغام موثر این فناوری ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: هوش مصنوعی در آموزش ، دانش آموزان درون گرا ، نیازهای ویژه ، آموزش فراگیر ، دستیار هوشمند ، عدالت آموزشی ، شخصی سازی یادگیری.