پرورش تاب آوری در دانش آموزان پس از بحران های جهانی؛ بازسازی امید در زیست بوم آموزشی

چکیدهجهان معاصر با توالی بی سابقه ای از بحران ها، از پاندمی کووید-۱۹ و بی ثباتی های اقتصادی گرفته تا تغییرات اقلیمی و تنش های ژئوپلیتیک، مواجه بوده است. این بحران ها تاثیرات عمیق و ماندگاری بر سلامت روان، شناختی و اجتماعی دانش آموزان گذاشته اند که از آن به عنوان «ترومای جمعی» یاد می شود. مقاله ی حاضر با رویکردی تحلیلی-پداگوژیک، به بررسی ضرورت گذار از نظام های آموزشی حافظه محور به سیستم های «تاب آوری محور» می پردازد. در این پژوهش، تاب آوری نه به عنوان یک ویژگی ذاتی، بلکه به مثابه ی یک مهارت اکتسابی و یک فرایند پویا در تعامل فرد با محیط تعریف می شود. با بهره گیری از یافته های علوم اعصاب، نظریه ی دلبستگی و روان شناسی مثبت گرا، مکانیسم های بازسازی روانی دانش آموزان تحلیل شده و راهکارهایی عملی برای مدارس جهت ایفای نقش «پناهگاه امن» ارائه می گردد. تمرکز ویژه بر آموزش اجتماعی-هیجانی (SEL)، توانمندسازی معلمان در مدیریت تروما، و تقویت پیوند خانه و مدرسه، ارکان اصلی این چارچوب نظری را تشکیل می دهند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: تاب آوری تحصیلی ، ترومای جمعی ، آموزش پسابحران ، یادگیری اجتماعی-هیجانی ، مدرسه تروما-آگاه ، رشد پس از سانحه.