بازی وارسازی آموزش؛ از تئوری تا اجرای واقعی در کلاس

چکیدهدر چشم انداز آموزشی قرن بیست ویکم، مواجهه با نسل دیجیتال که در زیست بومی آکنده از تعاملات فوری و بازخوردهای پاداش محور رشد یافته اند، نیازمند بازنگری بنیادین در استراتژی های پداگوژیک است. «بازی وارسازی» (Gamification) به عنوان رویکردی نوین، نه به معنای بازی کردن در کلاس، بلکه به معنای بهره گیری از مکانیک ها، دینامیک ها و زیبایی شناسی بازی در محیط های غیربازی (آموزشی) برای درگیرسازی دانش آموزان، حل مسائل پیچیده و ارتقای انگیزش تعریف می شود. این مقاله با واکاوی مبانی نظری بازی وارسازی شامل نظریه خودتعیین گری و نظریه جریان (غرقگی)، به بررسی سازوکارهای عصب شناختی آن می پردازد. سپس با عبور از مباحث انتزاعی، راهکارهای عملیاتی برای پیاده سازی عناصر بازی (مانند امتیاز، نشان، تابلوی پیشرو و روایت) در برنامه ی درسی را ارائه می دهد. همچنین چالش های اخلاقی، تفاوت آن با یادگیری مبتنی بر بازی، و نقش هوش مصنوعی در آینده ی این رویکرد مورد تحلیل قرار می گیرد. هدف نهایی، ترسیم نقشه ی راهی برای معلمان است تا کلاس های درس را از فضایی ایستا به محیطی پویا، تعاملی و تاب آور تبدیل کنند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: بازی وارسازی ، انگیزش درونی ، مکانیک های بازی ، نظریه جریان ، طراحی آموزشی ، درگیری تحصیلی ، روان شناسی یادگیری.