ارزشیابی کیفی، نه کمی: هنر دیدن رشد واقعی دانش آموز

چکیدهنظام های آموزشی در سراسر جهان در حال گذار از «سنجش یادگیری» (که بر نمره دهی و رتبه بندی تمرکز دارد) به «سنجش برای یادگیری» هستند. در این پارادایم نوین، ارزشیابی کیفی-توصیفی جایگزین نمرات کمی (مانند مقیاس ۰ تا ۲۰) می شود تا تصویر دقیق تری از فرآیند رشد شناختی، عاطفی و مهارتی دانش آموز ارائه دهد. این مقاله با نقد بنیادین رویکرد پوزیتیویستی و کمی گرایانه در آموزش، استدلال می کند که تقلیل پیچیدگی های ذهنی انسان به یک عدد، نه تنها فاقد اعتبار علمی است، بلکه منجر به اضطراب، رقابت مخرب و کاهش انگیزه درونی می شود. ما در این پژوهش با بررسی مبانی نظری ساختن گرایی، ابزارهای مشاهده گری معلم، نقش پوشه کار (پورتفولیو)، اهمیت بازخورد توصیفی و پویایی های خودسنجی، نشان می دهیم که چگونه ارزشیابی کیفی می تواند عدالت آموزشی را محقق کند. همچنین چالش های فرهنگی تعامل با والدین و چشم انداز آینده سنجش در عصر هوش مصنوعی مورد واکاوی قرار می گیرد. هدف نهایی، تبیین نقش معلم نه به عنوان یک قاضی صادرکننده حکم (نمره)، بلکه به عنوان یک باغبان است که با نظارت مستمر و بازخورد تغذیه کننده، بستر شکوفایی پتانسیل های منحصر به فرد هر دانش آموز را فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: ارزشیابی کیفی-توصیفی ، سنجش برای یادگیری ، پوشه کار ، بازخورد سازنده ، فراشناخت ، عدالت آموزشی ، ساختن گرایی.