معلمان و داستان گویی؛ قدرت روایت در آموزش

چکیدهدر چشم انداز آموزشی قرن بیست و یکم، جایی که داده ها و اطلاعات خام به وفور در دسترس همگان قرار دارد، چالش اصلی نظام های آموزشی دیگر انتقال اطلاعات نیست، بلکه معنابخشی به آن هاست. مقاله حاضر با تمرکز بر «داستان گویی» به عنوان یک استراتژی پداگوژیک بنیادین، استدلال می کند که روایت گری ابزاری قدرتمند برای تبدیل کلاس درس از فضایی خشک و مکانیکی به محیطی زنده و معناگرا است. پژوهش حاضر با بررسی مبانی عصب شناختی داستان، نشان می دهد که مغز انسان به صورت ذاتی برای یادگیری از طریق ساختارهای روایی سیم کشی شده است. فراتر از تسهیل یادگیری شناختی، داستان گویی نقش بی بدیلی در توسعه هوش هیجانی، ایجاد همدلی، هویت بخشی به دانش آموزان و انتقال میراث فرهنگی ایفا می کند. این مقاله همچنین به بررسی چگونگی تلفیق روایت در دروس علوم پایه و ریاضیات، استفاده از فناوری های دیجیتال برای داستان سرایی نوین و الزامات اخلاقی روایت گری در کلاس درس می پردازد. نتیجه گیری نهایی بر این اصل استوار است که بازگشت به روایت، بازگشت به انسانیت در آموزش است و معلم داستان گو، نه تنها یک مدرس، بلکه معمار تخیل و تفکر انتقادی است.

کلیدواژه ها:

: داستان گویی آموزشی ، پداگوژی روایت ، هویت معلم ، یادگیری مغز-محور ، روایت گری دیجیتال ، برنامه درسی