بررسی تاثیر مداخلات مبتنی بر فناوری های کمکی بر کارکردهای اجرایی دانش آموزان دارای ناتوانی یادگیری

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی استفاده از فناوری های کمکی بر بهبود کارکردهای اجرایی دانش آموزان دارای ناتوانی یادگیری بود. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمام دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری در دوره ابتدایی پذیرفته شده در مراکز جامع سنجش و آموزش و توانبخشی شهرستان قروه در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که از این میان ۷۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۳۵ نفر) و کنترل (۳۵ نفر) قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه کارکردهای اجرایی کودکان (BRIEF) بود که هنجاریابی آن توسط سلطانی کوهبنانی و همکاران (۱۳۹۷) انجام شده است. گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه ۴۵ دقیقه ای تحت مداخله پروتکل محقق ساخته مبتنی بر فناوری های کمکی (تبلت و نرم افزارهای آموزشی تعاملی) قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، تفاوت معناداری بین میانگین نمرات کارکردهای اجرایی در دو گروه آزمایش و کنترل وجود دارد؛ به طوری که استفاده از فناوری های کمکی باعث بهبود معنادار در مولفه های خودتنظیمی، سازماندهی، خودکنترلی و حافظه کاری دانش آموزان گروه آزمایش شد. بنابراین، می توان نتیجه گرفت که فناوری های کمکی به عنوان ابزاری کارآمد می توانند در تقویت کارکردهای اجرایی و کاهش مشکلات شناختی دانش آموزان دارای ناتوانی یادگیری موثر باشند.