بررسی آمادگی معلمان ابتدایی برای تدریس در کلاس های ترکیبی (حضوری–مجازی)

پژوهش حاضر با هدف بررسی آمادگی معلمان ابتدایی برای تدریس در کلاس های ترکیبی (حضوری–مجازی) در مدارس شهر اسلام آبادغرب در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ انجام شد. روش پژوهش توصیفی–همبستگی و رویکرد آن کمی بود. جامعه آماری شامل تمامی معلمان ابتدایی مدارس این شهر (۲۱۰ نفر) بود که با استفاده از نمونه گیری سرشماری مورد بررسی قرار گرفتند. داده ها با استفاده از پرسشنامه استاندارد سنجش آمادگی معلمان جمع آوری شد و برای تحلیل، از آمار توصیفی، آزمون t، ANOVA و همبستگی پیرسون استفاده شد. یافته ها نشان داد که سطح کلی آمادگی معلمان در حد متوسط تا نسبتا بالا است و مهارت های پایه فناوری و توانمندی طراحی آموزشی در بین معلمان وجود دارد. با این حال، کمبود تجربه در طراحی فعالیت های تعاملی و استفاده از ابزارهای تخصصی آموزشی مشاهده شد. همچنین، خودکارآمدی فناوری و نگرش مثبت معلمان رابطه معنی داری با آمادگی آن ها داشت. چالش های اصلی شامل محدودیت دسترسی به ابزارهای دیجیتال، کمبود زمان و نیاز به پشتیبانی فنی بود. بر اساس نتایج، توصیه می شود برنامه های آموزشی و کارگاه های عملی برای تقویت مهارت های فناوری، طراحی آموزشی و اعتماد به نفس معلمان برگزار شود و زیرساخت های دیجیتال مدارس ارتقاء یابد.

کلیدواژه ها:

آمادگی معلمان ، تدریس ترکیبی ، فناوری آموزشی ، خودکارآمدی ، طراحی آموزشی