مدیریت بحران شهری و بازآفرینی اعتماد عمومی: نقش راهبردی روابط عمومی در تثبیت مشروعیت مدیریت شهری

این پژوهش با رویکرد توصیفی-تحلیلی و بهره گیری از مطالعات کتابخانه ای، به واکاوی نقش راهبردی روابط عمومی در مدیریت بحران های شهری و تاثیر شگرف آن بر بازآفرینی اعتماد عمومی و تثبیت مشروعیت سیاسی مدیریت شهری پرداخته است. در عصر حاضر که کلان شهرها با پیچیدگی ها و بحران های متعددی مواجه اند و شبکه های اجتماعی به میدان اصلی نظارت و افکار عمومی تبدیل شده اند، عملکرد سنتی و یک سویه روابط عمومی دیگر کارآمدی لازم را ندارد. یافته های حاصل از تحلیل محتوای کیفی و بررسی نظریه های ارتباطی، به ویژه نظریه اقدام ارتباطی هابرماس و مدل های چهارگانه گرونیگ، نشان می دهد که شهرداری هایی که در مواجهه با بحران، از رویکردهای تدافعی، انکارگرا و عدم شفافیت استفاده کرده اند، با سقوط شدید سرمایه اجتماعی و بحران مشروعیت روبرو شده اند. در مقابل، نهادهایی که با تکیه بر اصول صداقت، شفافیت فعال و گفتگوی دوطرفه متقارن با شهروندان وارد عمل شده اند، توانسته اند حتی در شرایط بحرانی، اعتماد عمومی را حفظ کرده و آن را به سرمایه ای برای مدیریت بحران تبدیل نمایند. نتایج این مطالعه حاکی از آن است که گذار از پارادایم حاکمیت سنتی به حکمرانی اشتراکی، تغییر لحن ارتباطی از حالت مقتدرانه به همدلانه، و استفاده استراتژیک از ظرفیت های شبکه های اجتماعی برای پاسخگویی سریع و شفاف، ضرورتی اجتناب ناپذیر برای تاب آوری شهری است. در نهایت، این پژوهش تاکید دارد که روابط عمومی شهرداری ها باید از نقش صرفا اطلاع رسانی خارج شده و به عنوان تسهیل گر گفتگو و ناظر بر منافع عمومی عمل کند تا بتواند در طوفان های بحرانی، کشتی مدیریت شهری را به ساحل امن اعتماد و مشروعیت هدایت نماید.

کلیدواژه ها:

مدیریت بحران ، روابط عمومی راهبردی ، مشروعیت سیاسی ، اعتماد عمومی ، حکمرانی اشتراکی