بررسی تعامل روش های نوین تدریس و خود کارآمدی معلمان وانگیزش تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تعامل روش های نوین تدریس، خودکارآمدی معلمان و انگیزش تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. این مطالعه از نوع همبستگی و با رویکرد کاربردی است که جامعه آماری آن شامل معلمان و دانش آموزان دوره ابتدایی می باشد. داده ها از طریق پرسشنامه های استاندارد جمع آوری و با استفاده از نرم افزارهای آماری SPSS و AMOS تحلیل شدند. نتایج نشان داد که روش های نوین تدریس تاثیر مثبت و معناداری بر خودکارآمدی معلمان دارند و خودکارآمدی معلمان نیز به طور مستقیم انگیزش تحصیلی دانش آموزان را افزایش می دهد. همچنین، خودکارآمدی معلمان نقش میانجی قابل توجهی در رابطه بین روش های نوین تدریس و انگیزش تحصیلی ایفا می کند. این یافته ها نشان می دهد که برای ارتقای انگیزش تحصیلی دانش آموزان، علاوه بر به کارگیری روش های نوین تدریس، باید به تقویت باورهای خودکارآمدی معلمان نیز توجه ویژه ای شود. پژوهش حاضر می تواند به مدیران و سیاست گذاران آموزشی در طراحی برنامه های موثر کمک نماید.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: روش های نوین تدریس ، خودکارآمدی معلمان ، انگیزش تحصیلی ، یادگیری فعال ، آموزش موثر