بررسی تعامل روش های نوین تدریس، خودکارآمدی معلمان و انگیزش تحصیلی دانش آموزان

هدف این پژوهش بررسی تعامل میان روش های نوین تدریس، خودکارآمدی معلمان و انگیزش تحصیلی دانش آموزان است. روش پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بوده و جامعه آماری شامل معلمان و دانش آموزان مدارس دوره ابتدایی و متوسطه می باشد. داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد جمع آوری شده و از طریق تحلیل آماری شامل همبستگی و مدل یابی معادلات ساختاری تحلیل شدند. نتایج نشان داد که روش های نوین تدریس تاثیر مثبت و معنی داری بر خودکارآمدی معلمان دارند و خودکارآمدی معلمان نیز به نوبه خود نقش میانجی مهمی در افزایش انگیزش تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. همچنین رابطه مستقیم مثبت بین روش های نوین تدریس و انگیزش تحصیلی دانش آموزان تایید شد. این یافته ها بر ضرورت تقویت خودکارآمدی معلمان و ترویج روش های نوین تدریس به منظور افزایش کیفیت آموزش و انگیزش دانش آموزان تاکید دارند. پژوهش حاضر می تواند راهنمایی برای برنامه ریزان و معلمان در بهبود فرآیند یاددهی-یادگیری باشد.

کلیدواژه ها:

روش های نوین تدریس ، خودکارآمدی معلمان ، انگیزش تحصیلی ، یادگیری فعال ، تعامل آموزشی