رابطه ارزشیابی کلاسی با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ابتدایی دوره اول ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین شیوه های ارزشیابی کلاسی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. این تحقیق با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با استفاده از روش همبستگی انجام گرفت. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر قیدار در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۲ بود. نمونه ای متشکل از ۲۹۰ دانش آموز با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سنجش رویکردهای ارزشیابی کلاسی (با تاکید بر ارزشیابی تکوینی و پایانی) و کارنامه پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در طول یک ترم تحصیلی بود. برای سنجش روایی پرسشنامه از روایی محتوایی و سازه (تحلیل عاملی تاییدی) و برای سنجش پایایی از آلفای کرونباخ استفاده شد. نتایج تحلیل آماری با استفاده از نرم افزار SPSS (نسخه ۲۸) و آزمون های ضریب همبستگی پیرسون نشان داد که بین میزان استفاده از ارزشیابی های تکوینی و فراگیر توسط معلمان و نمرات پیشرفت تحصیلی دانش آموزان، رابطه مثبت و معناداری وجود دارد ((r = [مقدار])، (p < ۰.۰۱)). در مقابل، استفاده بیش از حد از ارزشیابی های صرفا پایانی و رقابتی، رابطه معناداری با افزایش انگیزه و پیشرفت تحصیلی نداشت. یافته ها بر اهمیت بازخورد سازنده و مستمر در فرآیند یاددهی–یادگیری تاکید می کند. این پژوهش پیشنهاد می کند که در برنامه های توسعه حرفه ای معلمان، بر آموزش شیوه های نوین ارزشیابی تمرکز شود تا اثربخشی ارزشیابی به عنوان ابزاری برای بهبود یادگیری افزایش یابد.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی کلاسی ، ارزشیابی تکوینی ، ارزشیابی پایانی ، پیشرفت تحصیلی ، بازخورد آموزشی