بررسی رابطه بین استفاده از منابع دیجیتال و عمق یادگیری

ین پژوهش با هدف بررسی رابطه میان میزان و کیفیت استفاده از منابع دیجیتال در فرآیند یادگیری و سطح دستیابی به عمق یادگیری در میان دانشجویان انجام شده است. در عصر حاضر، منابع دیجیتال به عنصری جدایی ناپذیر از محیط های آموزشی تبدیل شده اند، اما تاثیر این دسترسی گسترده بر کیفیت یادگیری، به ویژه جنبه های عمیق تر آن نظیر تحلیل، ترکیب و ارزیابی، نیازمند تحلیل دقیق است. این تحقیق با رویکردی کمی و با استفاده از روش پیمایشی بر روی گروهی از دانشجویان دانشگاه های منتخب انجام پذیرفته است. داده ها از طریق پرسشنامه های استانداردشده ای جمع آوری شدند که میزان درگیری با ابزارهای دیجیتال، نوع محتوای مصرفی (سطحی در مقابل تحلیلی) و ابعاد مختلف عمق یادگیری (شامل درک مفاهیم، توانایی حل مسئله پیچیده و تفکر انتقادی) را مورد سنجش قرار دادند. نتایج اولیه نشان داد که صرفا افزایش کمی استفاده از منابع دیجیتال لزوما به افزایش عمق یادگیری منجر نمی شود؛ بلکه کیفیت استفاده، شامل انتخاب منابع معتبر، تعامل فعال با محتوا و توانایی ادغام اطلاعات از منابع متعدد، عامل تعیین کننده اصلی است. دانشجویانی که از ابزارهای دیجیتال برای تولید دانش، بازاندیشی و به چالش کشیدن مفروضات بهره می بردند، سطوح بالاتری از عمق یادگیری را گزارش کردند. این یافته ها بر لزوم بازنگری در طراحی راهبردهای آموزشی مبتنی بر فناوری تاکید دارد تا تمرکز از مصرف صرف به سوی تعامل سازنده و انتقادی با منابع دیجیتال سوق داده شود. پژوهش حاضر چارچوبی برای ارزیابی تاثیر این ابزارها بر فرآیندهای شناختی سطح بالا فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

منابع دیجیتال ، عمق یادگیری ، تفکر انتقادی ، آموزش الکترونیکی ، راهبردهای شناختی