بررسی ارتباط بین خودکارآمدی تحصیلی و نمرات امتحانی

اضطراب امتحان یکی از شایع ترین مسائل روانشناختی در محیط های آموزشی است که تاثیرات منفی قابل توجهی بر عملکرد تحصیلی و سلامت روان دانش آموزان و دانشجویان دارد. این پدیده که با علائم شناختی، فیزیولوژیکی و رفتاری مشخص می شود، می تواند مانع از بروز توانایی های واقعی افراد در شرایط سنجش رسمی گردد. رویکردهای سنتی ارزشیابی که عمدتا بر آزمون های پایانی و نمره محور استوارند، اغلب این اضطراب را تشدید می کنند زیرا وزن زیادی به عملکرد در یک لحظه خاص می دهند. در مقابل، ارزیابی مستمر به عنوان یک رویکرد جایگزین، فرآیند یادگیری را به جای محصول نهایی مورد سنجش قرار می دهد و بازخورد سازنده را به طور مداوم در اختیار فراگیران قرار می دهد. این پژوهش با هدف بررسی علمی تاثیر اجرای نظام مند ارزیابی مستمر بر میزان کاهش اضطراب امتحان در دانشجویان انجام شده است. فرضیه اصلی این است که افزایش فراوانی و تنوع ابزارهای سنجش در طول دوره آموزشی، امکان انطباق بیشتر دانشجو با محیط سنجش را فراهم آورده و از تمرکز استرس بر روی آزمون نهایی می کاهد. با استفاده از طرح شبه آزمایشی و مقایسه گروه مداخله (استفاده از ارزیابی مستمر) و گروه کنترل (استفاده از روش های سنتی)، داده ها از طریق پرسشنامه های استاندارد اضطراب امتحان جمع آوری و تحلیل شدند. نتایج اولیه نشان دهنده کاهش معنادار سطح اضطراب در گروهی است که تحت آموزش مبتنی بر ارزیابی مستمر قرار گرفته اند. این کاهش عمدتا ناشی از ایجاد حس کنترل بیشتر بر فرآیند یادگیری، کاهش عدم قطعیت درباره عملکرد آینده و فرصت های مکرر برای تصحیح و بهبود است. یافته های تحقیق بر اهمیت بازنگری در نظام های سنجش تاکید کرده و پیشنهاد می کند که ادغام روش های ارزیابی تکوینی در کنار ارزشیابی تجمعی می تواند راهکاری موثر برای ارتقای سلامت روان تحصیلی و بهبود عملکرد کلی دانشجویان باشد. این مطالعه یک مدل عملیاتی برای اجرای ارزیابی مستمر به عنوان ابزاری برای مدیریت روانشناختی اضطراب را ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

اضطراب امتحان ، ارزیابی مستمر ، ارزشیابی تکوینی ، سلامت روان تحصیلی ، عملکرد دانشجو