بررسی محیط های یادگیری مسئله محور بر رشد مهارت های بین فردی دانش آموزان

در دنیای پیچیده و به شدت مرتبط امروز، موفقیت فردی و حرفه ای تنها به دانش تخصصی محدود نمی شود، بلکه به میزان قابل توجهی به برخورداری از مهارت های بین فردی موثر مانند همکاری، ارتباط واضح، همدلی و مدیریت تعارض وابسته است. نظام آموزشی موظف است تا زمینه رشد همه جانبه این مهارت های نرم را فراهم آورد. در این راستا، محیط های یادگیری مسئله محور، به عنوان یکی از کارآمدترین بسترهای آموزشی شناخته می شوند که دانش آموزان را درگیر فرآیند حل مسائل واقعی و چندوجهی در قالب گروه های کوچک می کنند. اهمیت بررسی تاثیر این محیط ها بر رشد مهارت های بین فردی، از ماهیت اجتماعی و تعاملی ذاتی آن ها ناشی می شود که مستلزم تعامل مستمر، مذاکره برای تقسیم کار، ارائه و دریافت بازخورد سازنده و اتکای متقابل برای دستیابی به راه حل است. با این حال، مساله اصلی این است که آیا صرف حضور در چنین محیط هایی به رشد خودکار و مطلوب این مهارت ها می انجامد؟ به عبارت دیگر، عوامل موثر در طراحی و اجرای محیط یادگیری مسئله محور، از جمله ماهیت مسئله، نقش تسهیل گری معلم، ترکیب گروه و ابزارهای ارزشیابی، چگونه می توانند رشد مهارت های بین فردی را تسهیل یا بازدارند؟ فقدان درک دقیق از این روابط و نبود چارچوبی نظام مند برای ارزیابی پیشرفت مهارت های اجتماعی در بستر مسئله محوری، ممکن است به اتلاف فرصت های یادگیری و عدم تحقق کامل اهداف این رویکرد بینجامد. این مقاله در پی بررسی عمیق تاثیر محیط های یادگیری مسئله محور بر ابعاد گوناگون مهارت های بین فردی و تبیین شرایط بهینه برای حداکثرسازی این تاثیر است.

کلیدواژه ها:

یادگیری مسئله محور ، مهارت های بین فردی ، محیط یادگیری اجتماعی ، همکاری گروهی ، تسهیل گری آموزشی