تاثیر روش های یادگیری گروهی بر رشد مهارت های ارتباطی و پیشرفت آموزشی فراگیران

یادگیری گروهی به عنوان رویکردی تربیتی که در آن فراگیران در قالب تیم های کوچک با همکاری، تعامل و مسئولیت پذیری مشترک به ساخت دانش می پردازند، امروزه جایگاه ویژه ای در نظام های آموزشی معاصر یافته است؛ این روش با فراتر رفتن از الگوی سنتی انتقال یک طرفه محتوا، زمینه ساز توسعه هم زمان مهارت های ارتباطی مانند گوش دادن فعال، بیان موثر، مذاکره و حل تعارض و تثبیت مفاهیم درسی از طریق بازتعریف و تبیین متقابل می شود. اهمیت بررسی تاثیر این روش ها از آن رو آشکار می گردد که در عصری که مهارت های نرم به عنوان سرمایه رقابتی در بازار کار شناخته می شوند، آموزش صرفا محتوا محور ناتوان در پاسخگویی به نیازهای جامع رشد فردی و اجتماعی فراگیران است و یادگیری گروهی می تواند پلی میان اهداف شناختی و اجتماعی-هیجانی آموزش باشد. ضرورت این پژوهش توصیفی در شناسایی شکاف میان پذیرش نظری یادگیری گروهی و چالش های اجرایی آن در کلاس های درس واقعی نهفته است؛ بسیاری از معلمان به دلیل فقدان آموزش کافی در طراحی فعالیت های گروهی معنادار، نگرانی از سوءاستفاده از فرصت توسط برخی دانش آموزان، یا تمرکز بر پوشش برنامه های درسی فشرده، این روش را به صورت سطحی یا نامنظم به کار می گیرند که نه تنها به رشد مهارت های ارتباطی منجر نمی شود، بلکه ممکن است باعث تقویت نابرابری های درون گروهی گردد. بیان مسئله این مطالعه بر این پرسش محور است: چگونه روش های یادگیری گروهی با در نظر گرفتن عواملی چون اندازه گروه، ترکیب اعضاء، ساختار وظایف و مکانیزم های ارزیابی می توانند به گونه ای طراحی شوند که هم رشد مهارت های ارتباطی فراگیران را تقویت کرده و هم تاثیر مثبت و پایداری بر پیشرفت آموزشی آنان در دروس مختلف داشته باشند؟ پاسخ به این پرسش می تواند راهنمای عملیاتی برای تحقق آموزش جامع نگر باشد.

کلیدواژه ها:

یادگیری گروهی ، مهارت های ارتباطی ، پیشرفت آموزشی ، تعامل هم تا ، روش های تدریس