تاثیر رفتار معلم و خودپنداره دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش و تاثیر رفتار معلم بر شکل گیری و تقویت خودپنداره دانش آموزان است. خودپنداره به عنوان ادراک فرد از خود، یکی از عوامل بنیادین در رشد شخصیتی، انگیزش تحصیلی و سازگاری اجتماعی دانش آموزان محسوب می شود. رفتار معلم، شامل الگوی ارتباطی، شیوه بازخورد، نوع برخورد عاطفی و سبک تدریس، می تواند بر این خودادراک تاثیر مثبت یا منفی داشته باشد. در این پژوهش ضمن مرور ادبیات نظری و یافته های تجربی اخیر (۲۰۱۹–۲۰۲۴)، نقش ارتباط موثر، نگرش مثبت، همدلی و عدالت آموزشی معلمان در ارتقاء خودپنداره تحصیلی و اجتماعی دانش آموزان بررسی شده است. نتایج مطالعات پیشین نشان می دهد که رفتار حمایتی و مثبت معلمان موجب افزایش خودارزشمندی و اعتمادبه نفس دانش آموز می شود. پژوهش نتیجه می گیرد که برنامه های توانمندسازی معلمان در حوزه رفتار ارتباطی و عاطفی می تواند یکی از راهبردهای اساسی برای ارتقاء سلامت روان و عملکرد تحصیلی دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

رفتار معلم ، خودپنداره ، خودادراکی ، تعامل آموزشی ، سلامت روان ، انگیزش تحصیلی