الگوسازی رفتاری معلمان و اثر آن بر تقویت اعتماد به نفس دانش آموزان

الگوسازی رفتاری (Behavioral Modeling) توسط معلمان، یکی از قدرتمندترین مکانیسم های یادگیری اجتماعی در محیط آموزشی است. این مقاله به بررسی جامع چگونگی تاثیر اعمال، نگرش ها و تعاملات معلم به عنوان مدل بر رشد اعتماد به نفس (Self-Esteem) و خودکارآمدی (Self-Efficacy) دانش آموزان می پردازد. با اتکا به نظریه یادگیری مشاهده ای بندورا، استدلال می شود که معلمان نه تنها از طریق محتوای آموزشی، بلکه از طریق نمایش مداوم اصول اخلاقی، تاب آوری در برابر شکست و مهارت های تنظیم هیجان، چارچوبی برای خودپنداره دانش آموزان فراهم می آورند. یافته ها نشان می دهند که الگوسازی مثبت، به ویژه در مواجهه با چالش ها، ارتباط مستقیمی با افزایش استقلال و عزت نفس تحصیلی دانش آموزان دارد.

کلیدواژه ها:

الگوسازی رفتاری ، اعتماد به نفس دانش آموز ، خودکارآمدی ، یادگیری مشاهده ای ، نقش معلم ، نگرش مثبت ، آموزش مبتنی بر شواهد.