پژوهشی در مورد اهمیت اوقات فراغت دانش آموزان و میزان پیشرفت تحصیلی دانش آموزان و تاثیر آن برانگیزه تحصیلی دانش آموزان

این مقاله با رویکردی تلفیقی از دیدگاه های روان شناسی تربیتی، جامعه شناسی آموزش و علوم رفتاری، پیشنهاداتی برای بهبود فرآیند برنامه ریزی اوقات فراغت دانش آموزان در جهت ارتقاء انگیزش تحصیلی ارائه می دهد. اوقات فراغت، آن گونه که روان شناسان تربیتی و جامعه شناسان آموزش تبیین می کنند، عرصه ای برای بازسازی روانی، تقویت تعاملات اجتماعی، و بازیابی انرژی ذهنی و عاطفی دانش آموزان است. نحوه گذران این اوقات می تواند زمینه ساز ارتقاء خودکارآمدی، عزت نفس، و در نهایت، انگیزش درونی نسبت به یادگیری گردد. این در حالی است که در نظام آموزشی متمرکز و امتحان محور ایران، اغلب نگاه به اوقات فراغت در حد فعالیت های جنبی یا تفنن آمیز باقی مانده و جایگاه آن در سیاست گذاری تربیتی مغفول مانده است.

کلیدواژه ها:

اوقات فراغت ، انگیزه تحصیلی ، دانش آموزان ، فعالیت های هدفمند ، سرمایه فرهنگی ، مدرسه