بررسی تاثیر استفاده از فناوری های هوشمند در هنگام تدریس بر افزایش علاقه وترغیب دانش آموزان به کلاس درس

گسترش فناوری های هوشمند در نظام های آموزشی معاصر، تحولات گسترده ای در شیوه های تدریس و یادگیری ایجاد کرده است و توجه پژوهشگران تعلیم و تربیت را به نقش این فناوری ها در افزایش علاقه و ترغیب دانش آموزان به یادگیری معطوف ساخته است. علاقه به یادگیری یکی از مهم ترین عوامل موثر بر مشارکت فعال، انگیزش درونی و تداوم تلاش تحصیلی دانش آموزان به شمار می رود و هر عاملی که بتواند این علاقه را تقویت کند، به طور غیرمستقیم کیفیت یادگیری و موفقیت آموزشی را نیز ارتقا می دهد. فناوری های هوشمند نظیر تخته های هوشمند، محتوای چندرسانه ای، نرم افزارهای آموزشی تعاملی، سامانه های یادگیری الکترونیکی و ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی، با ایجاد محیط های یادگیری جذاب، پویا و تعاملی، ظرفیت بالایی برای برانگیختن کنجکاوی و علاقه دانش آموزان دارند. این مقاله با رویکردی تحلیلی–مروری به بررسی تاثیر استفاده از فناوری های هوشمند در هنگام تدریس بر افزایش علاقه و ترغیب دانش آموزان به یادگیری می پردازد و تلاش می کند ابعاد آموزشی و روان شناختی این تاثیر را تبیین کند. یافته های مطالعات مرورشده نشان می دهد که به کارگیری هدفمند و آگاهانه فناوری های هوشمند می تواند نقش موثری در ایجاد نگرش مثبت نسبت به یادگیری، افزایش مشارکت فعال دانش آموزان و تقویت انگیزش تحصیلی آنان ایفا کند.

کلیدواژه ها:

فناوری های هوشمند ، علاقه به یادگیری ، انگیزش تحصیلی ، دانش آموزان .کلاس درس