اهمیت آموزش مهارت های زندگی در مدارس

این پژوهش توصیفی-کیفی به بررسی اهمیت، ضرورت و راهکارهای ادغام آموزش مهارت های زندگی در برنامه درسی مدارس ابتدایی و متوسطه ایران می پردازد. برنامه های درسی سنتی عمدتا دانش محور بوده و خلا شایستگی های روانی-اجتماعی مانند مدیریت هیجانات، تصمیم گیری انتقادی و روابط بین فردی را نادیده می گیرند، که منجر به افزایش اختلالات اضطرابی، خشونت школьی و انزوای اجتماعی در دانش آموزان شده است. مدارس به عنوان بستر اصلی یادگیری اجتماعی، محیط ایدئال برای آموزش این مهارت ها هستند که سلامت روانی، تاب آوری عاطفی و عملکرد تحصیلی را ارتقا می دهند.روش شناسی بر تحلیل تم محور منابع علمی داخلی و خارجی استوار است. یافته ها خلاهای ساختاری برنامه درسی، کمبود آموزش معلمان، چالش های فرهنگی و محدودیت منابع را شناسایی کرد. مدل بومی سازی شده سه لایه (فردی، اجتماعی، کاربردی) با تاکید بر ظرفیت سازی مربیان پیشنهاد شد. چالش های اجرایی شامل فقدان سیاست گذاری منسجم، مقاومت والدین و نابرابری دیجیتال تحلیل گردید. پیشنهادها بازنگری برنامه درسی با ساعات اجباری مهارتی، توسعه ابزارهای دیجیتال بومی، همکاری بین وزارتی و ارزیابی مستمر است. این پژوهش چارچوبی عملی برای تربیت نسلی مقاوم و سیاست گذاری تحول آفرین ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، آموزش ، سلامت روانی ، برنامه درسی