نقش فناوری های نوظهور در تحول آموزش

این پژوهش توصیفی-کیفی نقش فناوری های نوظهور مانند هوش مصنوعی، واقعیت افزوده، اینترنت اشیا و بلاک چین را در تحول نظام آموزشی ایران بررسی می کند. برنامه های درسی سنتی حفظ محور، خلاهای عمیقی در مهارت های دیجیتال، نابرابری و آمادگی معلمان ایجاد کرده اند؛ پنجاه و پنج درصد مدارس روستایی بدون اینترنت پایدار و هشتاد و دو درصد معلمان با فناوری ناآشنا هستند. اهمیت فناوری ها در شخصی سازی یادگیری، افزایش انگیزه و کاهش ترک تحصیل برجسته است؛ کلاس های واقعیت افزوده درک مفاهیم را چهل و دو درصد بهبود بخشید و پلتفرم های هوش مصنوعی پیشرفت فردی را چهل و هشت درصد افزایش دادند. ضرورت ادغام با رتبه چهل و پنجم ایران در آزمون جهانی دیجیتال و رشد بازار فناوری آموزشی دوچندان است. روش شناسی بر تحلیل تم محور منابع علمی استوار است. یافته ها مدل بومی چهارلایه (زیرساخت، محتوا، انسانی، ارزیابی) پیشنهاد می دهد. چالش های ساختاری، انسانی و مالی شناسایی و سیاست های عملی مانند آکادمی ملی آموزش معلمان، بودجه پانزده درصدی و پلتفرم بومی ارائه شد. این پژوهش چارچوبی برای آموزش هوشمند و عادلانه فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

فناوری های نوظهور ، آموزش هوشمند ، نابرابری دیجیتال ، یادگیری شخصی سازی شده