بررسی رابطه بین آزمون های غیرمستمر و یادگیری ماندگار

این پژوهش توصیفی-کیفی به بررسی رابطه میان آزمون های غیرمستمر و یادگیری ماندگار در دانش آموزان دوره متوسطه پرداخت. هدف اصلی، شناسایی تاثیر ارزیابی های پایان دوره بر حفظ بلندمدت مطالب و کاوش عوامل میانجی مانند بازخورد، انگیزه و الگوهای مطالعه بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان و معلمان مناطق شهری ایران تشکیل شد و نمونه گیری هدفمند صورت گرفت. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته و پرسشنامه های بازپاسخ گردآوری گردید. تحلیل محتوای کیفی با روش تم سازی دستی، تم های اصلی را استخراج کرد: فراموشی سریع پس از امتحانات نهایی، فقدان بازخورد فوری، تکیه بر مطالعه شب امتحانی، و تضعیف انگیزه درونی. شرکت کنندگان آزمون های غیرمستمر را عامل سطحی سازی یادگیری دانستند که مطالب را به حافظه کوتاه مدت محدود می کند، در حالی که آزمون های مستمر تثبیت عمیق را تسهیل می نمایند. اضطراب امتحانات سنگین و نمره محوری نیز به عنوان عوامل میانجی برجسته شدند. در بستر آموزشی ایران، نظام کنکورمحور این الگو را تشدید می کند. یافته ها بر ضرورت مدل های ترکیبی ارزیابی با بازخورد فوری و تکرار منظم تاکید دارند تا یادگیری پایدار تقویت شود. پیشنهاد می شود سیاست گذاران به سمت ارزشیابی فرمیتیو حرکت کنند.

کلیدواژه ها:

آزمون های غیرمستمر ، یادگیری ماندگار ، اثر آزمون دهی