تاثیر برنامه ریزی آموزشی بر ارتقاء مهارت های تحلیلی و حل مسئله

پژوهش حاضر با رویکردی مروری تحلیلی به بررسی نقش برنامه ریزی آموزشی در ارتقاء مهارت های تحلیلی و حل مسئله پرداخته و با تمرکز بر مطالعات معتبر داخلی و دیدگاه های نظری پیشرو، سازوکارهای شناختی، راهبردی و سازمانی موثر در این فرآیند را تبیین کرده است. یافته ها نشان می دهد که برنامه ریزی آموزشی، هنگامی که بر منطق یادگیری عمیق، طراحی مبتنی بر شواهد و تعامل بازتابی میان محتوا، ارزشیابی و تجربه یادگیرنده استوار شود، به پرورش تفکر تحلیلی و شکل گیری توان حل مسئله اصیل منجر می گردد. مرور منابع بیانگر آن است که اتخاذ الگوهای برنامه ریزی مبتنی بر سنجش تکوینی، خودارزیابی، و همکاری نظام مند میان مدرسه و خانواده، به شکل مستقیم انگیزش درونی، خودتنظیمی شناختی و بازسازی ذهنی دانش آموزان را تقویت می کند. تاکید بر پیوند میان اهداف بلندمدت آموزشی و موقعیت های یادگیری واقعی، برنامه ریزی را از نقش مدیریتی صرف خارج کرده و آن را به ابزاری راهبردی برای بازسازی نظام شناختی و ایجاد تفکر تحلیلی پایدار تبدیل می سازد. مقاله حاضر نشان می دهد که تحقق این رویکرد نیازمند بازتعریف نقش معلم، بازنگری در الگوهای ارزشیابی و توسعه برنامه های انعطاف پذیر و یادگیرنده محور است تا آموزش بتواند به جای یک فرآیند انتقال دانش، به نظامی پرورش دهنده توان تفکر، تامل و حل مسئله تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی آموزشی ، مهارت های تحلیلی ، حل مسئله ، سنجش تکوینی ، خودارزیابی