رویکرد های نوین در ارزیابی عملکرد دانش آموزان

پژوهش حاضر رویکردهای نوین ارزیابی عملکرد دانش آموزان را با تاکید بر بومی سازی در نظام آموزشی ایران بررسی می کند. یافته های بخش اول نشان داد ارزشیابی توصیفی، ارزیابی عملکردی، خودارزیابی، پورتفولیو و ابزارهای دیجیتال، مهارت های قرن ۲۱ را بهتر از آزمون های سنتی می سنجند و انگیزش درونی را تقویت می نمایند. بخش دوم تجربیات معلمان موید موفقیت مدل های ترکیبی است؛ بازخوردهای توصیفی تلاش هدفمند، پروژه های واقعی تفکر انتقادی، خودارزیابی مسئولیت پذیری، پورتفولیوهای دیجیتال پیشرفت ملموس و ارزیابی همتا همکاری کلاسی را بهبود بخشید. چالش های اصلی شامل نمره محوری ریشه دار فرهنگی، کلاس های پرجمعیت، کمبود آموزش تخصصی معلمان، فشار کنکور و نابرابری دسترسی به فناوری های دیجیتال است. مدارس موفق با مدیران تحول گرا، کارگاه های ضمن خدمت منظم، rubrics استاندارد و جلسات بازخورد والدین-معلم، الگویی عملی ارائه دادند. پژوهش بر لزوم آموزش مستمر معلمان، تدوین معیارهای ملی ارزیابی و اجرای مدل ترکیبی (توصیفی+عملکردی+دیجیتال) تاکید دارد تا سنجش از ابزار تنبیهی به تسهیل گر یادگیری فعال و عمیق تبدیل شود و شایستگی های واقعی دانش آموزان را برای زندگی و بازار کار پرورش دهد.

کلیدواژه ها:

ارزیابی توصیفی ، عملکردی ، خودارزیابی ، فناوری آموزشی