بررسی رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی و پشتکار در انجام تکالیف

این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی و پشتکار در انجام تکالیف دانش آموزان انجام شده است. خودکارآمدی تحصیلی، به عنوان باور فرد نسبت به توانایی های خود در مدیریت و اجرای تکالیف مرتبط با یادگیری، نقش حیاتی در فرآیند آموزش و پرورش ایفا می کند. این مفهوم که ریشه در نظریه یادگیری اجتماعی بندورا دارد، مستقیما بر انگیزه، استراتژی های یادگیری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان تاثیر می گذارد. در مقابل، پشتکار در انجام تکالیف به استمرار تلاش ها و مقاومت در برابر موانع و شکست ها در مسیر اتمام وظایف محوله اشاره دارد. ارتباط قوی بین این دو سازه، به ویژه در محیط های آموزشی رقابتی کنونی، حائز اهمیت فراوانی است. انتظار می رود دانش آموزانی که از سطح بالاتری از خودکارآمدی تحصیلی برخوردارند، در مواجهه با تکالیف دشوارتر، میزان پشتکار بیشتری از خود نشان دهند و دیرتر تسلیم شوند. این مطالعه با استفاده از روش توصیفی-همبستگی، سعی در تبیین عمق و جهت این رابطه در جامعه آماری مورد نظر دارد. یافته های احتمالی این تحقیق می تواند مبنایی برای طراحی مداخلات روانشناختی-آموزشی موثر جهت تقویت مولفه های انگیزشی و تداوم تلاش دانش آموزان در مسیر کسب موفقیت تحصیلی فراهم آورد. در نهایت، تاکید بر تقویت باورهای خودکارآمدی به عنوان سنگ بنای تقویت پشتکار در فرآیند یادگیری امری ضروری است.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی تحصیلی ، پشتکار ، انجام تکالیف ، انگیزه تحصیلی ، عملکرد دانش آموز