تاثیر برنامه های آموزش مهارت های زندگی بر انگیزه تحصیلی

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر آموزش مهارت های زندگی بر انگیزه تحصیلی دانش آموزان بوده است. این پژوهش با رویکردی کمی و با استفاده از طرح شبه آزمایشی پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام گرفت. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر تهران در سال تحصیلی جاری بود و نمونه ای متشکل از ۶۰ دانش آموز با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و کنترل (۳۰ نفر) جای گرفتند. گروه آزمایش تحت آموزش برنامه جامع مهارت های زندگی (شامل مهارت های ارتباطی، حل مسئله، تصمیم گیری و مدیریت هیجانات) به مدت دوازده هفته قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. ابزار سنجش شامل پرسشنامه استاندارد انگیزه تحصیلی هارتر بود که در دو مرحله قبل و بعد از مداخله اجرا شد. نتایج تحلیل واریانس با اندازه های مکرر (ANOVA) نشان داد که تفاوت معناداری در میانگین نمرات انگیزه تحصیلی بین دو گروه در مرحله پس آزمون وجود دارد ((p < ۰.۰۱)). به طور خاص، گروهی که آموزش مهارت های زندگی را دریافت کردند، افزایش معناداری در مولفه های درونی و بیرونی انگیزه تحصیلی خود نشان دادند. این یافته ها حاکی از آن است که تقویت مهارت های بنیادین زندگی می تواند به طور مستقیم و غیرمستقیم بر تعهد، پشتکار و سطح تلاش دانش آموزان در فرایند یادگیری تاثیر مثبت بگذارد. در نهایت، یافته ها بر لزوم ادغام آموزش های مبتنی بر مهارت های زندگی در برنامه درسی رسمی آموزش و پرورش تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، انگیزه تحصیلی ، خودکارآمدی ، عملکرد تحصیلی ، آموزش و پرورش.