روش های فعال تدریس و تاثیر آن بر یادگیری

تحولات سریع در عصر اطلاعات و نیاز به پرورش نسل هایی خلاق، مستقل و دارای تفکر انتقادی، نظام های آموزشی را به سمت تغییر در رویکردهای سنتی تدریس سوق داده است. روش های فعال تدریس، یادگیرنده را از حالت منفعل دریافت کننده اطلاعات خارج کرده و او را در فرآیند ساخت دانش درگیر می سازد. هدف این پژوهش بررسی روش های فعال تدریس و تاثیر شگرف آن بر ارتقای سطح یادگیری و عمق دانش دانش آموزان است. در این مقاله به بررسی تعاریف، اصول و انواع روش های فعال مانند یادگیری مشارکتی، حل مسئله و روش پروژه محور پرداخته شده است. نتایج حاصل از بررسی ها نشان می دهد که استفاده از این روش ها نه تنها انگیزه درونی و مشارکت کلاسی را افزایش می دهد، بلکه منجر به تثبیت پایدارتر مفاهیم و بهبود مهارت های اجتماعی و شناختی فراگیران می شود. همچنین، چالش های اجرای این روش ها و راهکارهای غلبه بر آن ها مورد واکاوی قرار گرفته است. در نهایت، تاکید می شود که گذار از آموزش سنتی به فعال، نیازمند بازنگری در نقش معلم، ساختار فیزیکی کلاس و ارزشیابی است.

کلیدواژه ها:

روش های فعال تدریس ، یادگیری مشارکتی ، حل مسئله ، یادگیری عمیق ، انگیزه تحصیلی ، نقش معلم ، ارزشیابی تکوینی.