تاثیر هوش هیجانی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در کلاس درس

هوش هیجانی (EI) به عنوان یکی از مفاهیم کلیدی در روانشناسی آموزشی، نقشی فزاینده در توضیح تفاوت های فردی در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. هدف این پژوهش، بررسی و تحلیل رابطه میان مولفه های هوش هیجانی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان در محیط کلاس درس است. در حالی که هوش عمومی (IQ) به طور سنتی به عنوان اصلی ترین پیش بینی کننده موفقیت تحصیلی در نظر گرفته می شد، پژوهش های اخیر نشان می دهند که هوش هیجانی شامل توانایی هایی مانند خودآگاهی، خودنظم دهی، همدلی و مهارت های اجتماعی، می تواند پیش بینی کننده قدرتمندی برای موفقیت در مدرسه و زندگی باشد (Goleman, ۱۹۹۵). این مقاله با مرور نظام مند منابع علمی، به بررسی مکانیسم هایی می پردازد که از طریق آن ها هیجانات بر فرآیندهای شناختی مانند توجه، حافظه و حل مسئله تاثیر می گذارند. نتایج حاصل از این مطالعه نشان می دهد که دانش آموزانی که از هوش هیجانی بالاتری برخوردارند، بهتر می توانند با استرس های تحصیلی مقابله کنند، روابط سازنده تری با معلمان و همکلاسی ها برقرار نمایند و انگیزه درونی بیشتری برای یادگیری داشته باشند. همچنین، نقش مداخلات آموزشی برای تقویت مهارت های هیجانی در بهبود عملکرد تحصیلی مورد تاکید قرار گرفته است. در نهایت، پیشنهاداتی برای معلمان و سیاست گذاران آموزشی جهت ادغام آموزش هوش هیجانی در برنامه های درسی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، پیشرفت تحصیلی ، خودنظم دهی ، مدیریت استرس ، مهارت های اجتماعی ، عملکرد شناختی