پرورش شخصیت دانش آموز: مثلث طلایی خانواده، هوش مصنوعی و مدرسه

این مقاله به بررسی نقش و تعامل سه گانه حیاتی خانواده، هوش مصنوعی و مدرسه در پرورش همه جانبه شخصیت دانش آموزان در عصر دیجیتال می پردازد. هدف اصلی مقاله، تحلیل سازوکارهای این «مثلث طلایی» و چگونگی هم افزایی یا تعارض این عوامل در شکل دهی به هویت، ارزش ها، مهارت های شناختی-اجتماعی و آمادگی آینده دانش آموزان است.خانواده به عنوان هسته اولیه و بستر فرهنگ، ارزش ها و ارتباطات عاطفی، شالوده شخصیت را می ریزد. در مقابل، هوش مصنوعی با قابلیت های بی بدیل در یادگیری شخصی شده، دسترسی به اطلاعات نامحدود و ایجاد محیط های آموزشی تعاملی، به صورتی پویا بر سبک تفکر، خلاقیت و مهارت های حل مسئله فراگیران اثر می گذارد. مدرسه نیز در این میان، به مثابه پل ارتباطی و کارگاه اجتماعی شدن، نهادینه سازی دانش و ایجاد تجربه های گروهی عمل می کند.مقاله با رویکردی تحلیلی-ترکیبی نشان می دهد که شخصیت پذیری دانش آموز امروزی، محصول پویش پیچیده و مداوم میان این سه ضلع است. همکاری هماهنگ این ارکان می تواند به پرورش نسلی با هویت مستحکم، تفکر انتقادی و مجهز به مهارت های قرن بیست ویکم منجر شود، درحالی که شکاف دیجیتالی، ناهماهنگی ارزشی یا غفلت آموزشی می تواند باعث سردرگمی، تعارض هویتی و ناکارآمدی در فرآیند تربیت گردد. مقاله در نهایت بر ضرورت ایجاد پیوند آگاهانه، طراحی سیاست های یکپارچه و تقویت سواد دیجیتالی والدین و مربیان برای بهره گیری بهینه از این مثلث تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

سه ضلع ، بهینه ، یکپارچه ، شخصیت پذیری ، فراگیران ، ضرورت ، خلاقیت