روابط میان والدین و مدارس در اثربخشی مسائل تربیتی و آموزشی – فرهنگی دانش آموزان

بعضی از والدین هنوز تصور می کنند که وظیفه پدر و مادر تهیه امکانات مالی و مادی و تامین نیازهای اولیه فرزندان است و کار تربیتی را باید به مدارس واگذار کرد و با این نقطه نظر که مسئله تربیت به مدرسه محول شده است. از مهم ترین نیازهای دوره رشد فرزندان خویش بی توجه می گذرند و احتمالا به محض مشاهده رفتار نابهنجار در فرزندان خود مدرسه و معلم و دیگر عوامل تربیتی مدارس را مقصر می پندارند. در جامعه امروز مدرسه عملکرد تربیت کودکان را در چارچوب هدف ها و برنامه های مشخص تربیت عمومی عهده دار است. آموزش و پرورش عمومی به نیازهای تربیتی هر گروه در قالب هدف های کلی تربیتی و رشد، کم و بیش پاسخ می دهد اما هر فرد ویژگی های خاص خود را دارد که در قالب برنامه های عمومی نمی گنجد و به چاره جویی و اعمال روش های خاص نیاز دارد هدف ها و سیاست های آموزش عمومی به شرایط طبیعی و متوسط هر گروه سنی متوجه است و مدرسه را معمولا مجال آن نیست که ضرورت ها و نیازهای تربیتی فرد را نیز تشخیص دهد و به صورت مطلوب دنبال کند مجموعه این نگرش های اولیای دانش آموزان و مسئولان مدارس شرایطی را فراهم می سازد که دانش آموزان تحت تاثیر برخی عوامل مخرب در فاصله بین خانه و مدرسه قرار گیرند. این عوامل در برخی مواقع چنان تاثیر عمیقی بر شخصیت، رفتار و امور آموزشی دانش آموزان بر جای می گذارد که کلیه تلاش ها و زحمات اولیاء و مربیان و معلمان را بی ثمر می سازد.

کلیدواژه ها:

مقطع تحصیلی متوسطه دوم (سمت معاون آموزشی نمونه دولتی نورا ) ، دانشگاه آبادان