سلامت دیجیتال در مدارس: سواد سلامت دیجیتال، استفاده از فناوری و پیامدهای سلامت روان و یادگیری

هدف این مقاله تبیین مفهوم سلامت دیجیتال در محیط مدرسه، ارزیابی نقش سواد سلامت دیجیتال (eHealth literacy) و بررسی پیامدهای استفاده از فناوری بر سلامت روان و یادگیری دانش آموزان است. این مقاله با رویکرد ترکیبی-نقدانه و مبتنی بر نمونه های پژوهشی، گزارش های سازمانی و راهنماهای سیاستی از آغاز قرن بیست ویکم تا کنون به بررسی می پردازد. پرسش های اصلی عبارت اند از: (۱) سلامت دیجیتال در مدرسه چگونه تعریفی دارد و چه ابعادی را دربرمی گیرد؟ (۲) چه رابطه ای میان سواد سلامت دیجیتال، استفاده از فناوری های آموزشی و نتایج سلامت روان و عملکرد تحصیلی وجود دارد؟ (۳) چه عوامل محیطی (SES، فرهنگ، جنسیت و نقش خانواده) می توانند این رابطه را تعدیل یا تبیین کنند؟ یافته های کلیدی نشان می دهد که سواد سلامت دیجیتال و مدیریت مناسب استفاده از فناوری در مدارس می تواند منجر به بهبود تصمیم گیری های بهداشتی، کاهش اضطراب مرتبط با فناوری، و بهبود ظرفیت های یادگیری شود؛ در عین حال، خطراتی مانند استفاده نامناسب از رسانه های دیجیتال، مضرات خواب و افزایش استرس دیجیتال نیز وجود دارد. مدل های مفهومی مانند اکولوژی سلامت دیجیتال و چارچوب های PHI (Patient/Health information literacy) به عنوان چارچوب تحلیل به کار می روند. پیامدهای عملی شامل طراحی برنامه های سواد سلامت دیجیتال در برنامه های درسی، سیاست های کاهش مضرات استفاده از فناوری، و ایجاد فضاهای آموزشی امن برای یادگیری دیجیتال است. پیشنهادهای پژوهشی آینده نیز به توسعه ابزارهای اندازه گیری استاندارد، تحقیقات طولی و مطالعات بین المللی متمرکز می شود

کلیدواژه ها:

سلامت مدرسه ، استفاده از فناوری آموزشی ، سلامت روان ، رفتارهای بهداشتی دیجیتال ، حضور و یادگیری ، سیاست گذاری مدرسه