بررسی روش های تدریس عربی در متوسطه دوم و راهکارهای بهبود آن

زبان عربی به عنوان یکی از دروس رسمی و مهم در نظام آموزشی کشور، نقشی کلیدی در دستیابی به منابع غنی فرهنگی، دینی و علمی جهان اسلام ایفا می کند. با این حال، بررسی ها نشان می دهد که روش های تدریس رایج در دوره متوسطه دوم، که عمدتا مبتنی بر رویکردهای سنتی، گرامر-محور و حفظیات هستند، نتوانسته اند انتظارات و اهداف آموزشی را محقق سازند و منجر به بی انگیزگی و ناکارآمدی در یادگیری دانش آموزان شده اند. هدف اصلی این مقاله، بررسی روش های متداول تدریس عربی، شناسایی چالش ها و موانع موجود در مسیر یادگیری، و ارائه راهکارهای عملی برای ارتقای کیفیت آموزش این درس است. این مطالعه با استفاده از روش «مروری و کتابخانه ای» انجام شده است. یافته های به دست آمده نشان می دهد که محوریت معلم، عدم تعامل کلامی در کلاس، نگرش منفی دانش آموزان، کمبود امکانات آموزشی و فشار ناشی از آزمون های سراسری، از جمله مهم ترین موانع یادگیری موثر عربی هستند. همچنین، تمرکز بیش از حد بر ترجمه و قواعد باعث شده است که مهارت های شنیداری و گفتاری نادیده گرفته شوند. در پاسخ به این چالش ها، پژوهش به تغییر رویکرد به روش های نوین و فعال آموزشی، تلفیق فناوری های نوین در تدریس، استفاده از بازی وارسازی و بازنگری در شیوه ارزشیابی به عنوان راهکارهای کلیدی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

آموزش عربی ، متوسطه دوم ، روش های تدریس نوین ، چالش های آموزشی ، راهکارهای بهبود ، روش مروری.