کارایی روش های آموزش مشارکتی در تقویت قابلیت های اجتماعی دانش آموزان

در عصر کنونی که مهارت های اجتماعی به عنوان یکی از ارکان اساسی موفقیت در زندگی فردی و حرفه ای شناخته می شوند، نظام های آموزشی با چالش مهمی در زمینه پرورش این توانمندی ها مواجه هستند. روش های آموزش مشارکتی به عنوان رویکردی نوین در تربیت اجتماعی، با ایجاد فرصت های تعاملی و گروهی، می توانند نقش موثری در توسعه مهارت هایی همچون همکاری، مسئولیت پذیری، ارتباطات موثر و حل تعارض ایفا کنند. پژوهش های متعدد نشان داده اند که این روش های آموزشی در مقایسه با شیوه های سنتی و معلم محور، نتایج بهتری در زمینه رشد قابلیت های اجتماعی دانش آموزان به همراه داشته اند. با وجود این، اجرای موثر روش های مشارکتی در نظام آموزشی ایران با موانع ساختاری و فرهنگی قابل توجهی روبرو است که از جمله می توان به اولویت دادن به محفوظات درسی، مقاومت در برابر تغییر روش های تدریس سنتی، تراکم بالای کلاس های درس و عدم آموزش کافی معلمان در زمینه مهارت های تسهیل گری اشاره کرد. این در حالی است که سند تحول بنیادین آموزش و پرورش بر ضرورت تربیت همه جانبه و پرورش مهارت های زندگی تاکید ویژه دارد. این پژوهش با هدف ارزیابی کارایی روش های آموزش مشارکتی در محیط های آموزشی ایران و شناسایی راهکارهای عملی برای غلبه بر چالش های موجود طراحی شده است. بررسی رابطه بین میزان به کارگیری روش های مشارکتی و سطح قابلیت های اجتماعی دانش آموزان می تواند اطلاعات ارزشمندی را برای برنامه ریزان آموزشی و معلمان فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

روش های مشارکتی ، قابلیت های اجتماعی ، تعاملات